"آقای معلم من ساختمان های زیبا می سازم"

احمد بنّا است، نه؛ قرار است یک بنّا بشود.
کودکان بزرگ می شوند و احمد بنّا می شود!
نه؛ بنّای کوچک ما بزرگ می شود.
... نمی دانم!
شاید هم آن روز دیگر با غرور نگوید: "من بنّا هستم"

---

پ.ن: احمد یکی از بچه های كلاس هاي آزاد مشتاق است.
- یادم رفت بگم عکس از آقای فوتیک است.

درست همان لحظه ای که تو با تعجب دهان باز کردی تا بگویی؛ "انگار ساعت ها به دنبال هم می دوند!" من حرفم را خوردم تا نگویم "چرا ساعت ها دیگر حرکت نمی کنند!"

وقتی آدم نمی تونه یه تصمیمی رو بگیره؛ خُب اون تصمیم رو نمی گیره.

این بار، جور دیگر باید گفت
آری، جور دیگر باید خُفت
وقتی چون تویی در کار نیست
باید، جور دیگر باید مُرد

می گفت: "این جور وبلاگ ها مثل دفتر خاطرات هستند؛ جای دفتر خاطرات هم که توی کمدی ست با در قفل شده". ولی من هیچ وقت هیچ چیز رو توی یک کمد در بسته نگذاشتم؛ اگر هم گذاشتم حتمن کلیدش روی در بوده!

کاش می توانستیم کلمات را بالا بیاوریم؛ همه شان را، از ته دل.
آن وقت سر هم کردن کلمات زیاد سخت نبود.

من دلم سخت گرفته است

 از اين ميهمان خانه يِ مهمان كُشِ روزش تاريك

كه به جان هم

 نشناخته انداخته است.

چند تن خواب آلود

 چند تن ناهموار

 چند تن ناهشيار

نيما يوشيج